haftalardır 10lu hanelerin altına inmeyen ev nüfusu bir anda 4e düştü. bunalımdayım. şaka şaka değilim valla. dün bir delilik yapıp saçlarımı boyamamın bunalımla ilgisi yok. can sıkıntısı, değişiklik arzusu mevzubahis. aslında saçlarımı kestirmeye kıyamadığımdan bahane yaratmak istedim kendime. ondan sonracığıma geceleri terasta uyuduk falan. ortam şahane. evde bulduğumuz tüm minderler, kilimler hepsi terasta, yıldızları izleye izleye uyuduk ama işte sabah güneş doğunca sorun yaratıyo en geç dokuzda uyanmak zorunda kalıyoduk. neyse bu tatilin en güzel kısmı bozcaada'da geçen zamandı sanırım. adaya yerleşicem heralde günün birinde, belli olmaz belki sadece yazlıkçı olurum. olmam da neyse.
saçlarımda bi komik komikte değilde değişik. ama ben görmediğim için sorun yok tabi, bakanlar düşünsün. dipler açık uçlar koyu renk, oysa ki ben tam tersini hayaletmiştim. alışmadık dötte don durmuyo işte naparsın. havada bi rüzgarlı ki 2 gündür sorma. gözüm, burnum toz toprak dolu. ama sıcak yinede. şu sıcaklarla aramı düzeltemedim bi. pantolon giymeyi falan özledim, arada ayakkabı ve sweat falan da giysem fena olmaz hani. insanoğlu işte. memnun olmaz hiç, hep olmayanı ister. ben en iyisi bozcaadaya gidiyim. mis gibi hava, buz gibi su, sıcacık insanlar.
ayrıca şu hayatta en sevmediğim varlıkların kara sinekler ve sivri sinekler olduğuna karar verdim. sabrımı denediklerine eminim. teslim olmayacağım.
o değilde bu sene okul bitiyo. ben ise bittikten sonra ne yapacağımı hala bilmiyorum. bütün sene bitsin diye gerim gerim gerildim. b.k var sanki. neyse işte bitsinde kurtulayım. amaan şey'in de dediği gibi koy dötüne.
zaten bizim en sevdiğimiz spontane. o yüzden bekleyelim de görelim.
*özdemir asaf
