alıntı

Sandalyemden kalkıp radyonun sesini daha çok açıyorum, kitabının arasına boş bir kağıt koyup kapattıktan sonra yatağın üzerine koyuyor, yanına uzanıyorum. Beraber tavanı seyrediyoruz. şu hayatta tavandan daha anlamlı az şey var, bunu en az benim kadar o da biliyor, bu huylarını seviyorum, beni anlamasını, bana benzeyişini, beni sevişini. Çünkü evet çok klişe ve çok eski bir replik ama sevgi gerçekten de emek, sevgi iyilik, sevgi dostluk. Geçmişte ne kadar çok sevmiş olursam olayım, bu yüzden ne kadar çok acı çekmiş ama şikayet etmemiş olursam olayım, hiç düşünmeden tüm sevgimi vermiş olursam olayım, fark etmez. Öyle sevmiş bir ben yok artık. Öyle sevmiş, kırılmış ve her anlamda terk edilmiş olmasına rağmen inatlaşırcasına ayakta kalmış kadının içinde, karşısında net bir şekilde durup gözlerinin içine bakan adamı sahiplenecek kadar sevgi var çünkü. Öncekilere verdiği sevgiyle hiçbir alakası yok bunun.

Bu başka. Belki öncekiler aşksa bu sevgi.
Belki öncekiler takıntıysa bu özgürlük.
Belki öncekiler mutluluksa bu huzur.
Mutluluk geçiciydi, huzur kalıcıydı ya... Öyle.

kaynak: jupiter-and-mars

Ironi.

posted from Bloggeroid

Back to the back.

Facebooku sildim. Üzerimden bi yük kalktı yeminle. Kendime, bloga, filmlere,insanlara, fotoğraflara daha çok vaktim var artık.

Kendimdeki saçma sapan değişikliğin önemli bir sebebiydi bence. Baslarda herşey iyiydi güzeldi de sonradan sonradan boka sarmisti. Simdilik böyle güzel. Ulaşmak isteyen yandaki mail adresinden yazabilir. Burdan yorumlayabilir. Twit atabilir, instagramdan vinedan gözetleyebilir.

Burası benim yerim ve hiçbişey kanitlamaya ihtiyacım yok. İnsanların ego tatminlerine tahammül etmeme gerek yok.

Yarın öbür gün açmaz mıyım? Belli olmaz. Açarsam haber veririm.

posted from Bloggeroid

böyle reklamlar yapın canımı yiyin. bu arada reklamı bu sitede gördüm. canınız sıkılıyorsa gidin bakın inceleyin. adamlar yapıyor.

sigarasız duman üfleme mevsimine hoşgeldiniz

olm bu nasıl soğuk lan!? hayır daha ekim ayının başındayız gelirse ekime gelmezse s.kime falan da demedim ama k.çımın en ince ayrıntısına kadar üşüyorum iki gündür. tam bu sefer alışacam olm bak ben ankara çocuğuyum senin soğuğuğun vız gelir bana diye atarlanmaya başlıyorum hoop haftasonu geliyo ben sıcak denizlere göçüyorum. ıkı günde adapte oluyorum hoop karasal iklimin en boktan halinin kucağında buluyorum kendimi. 

hayır ben geçen sene kasımda denize girmiştim daha ekimin başında eldivenlerle geziyorum. tabiki bir mübaşir klasiği olarak 7643584 kişi de bir görülen tüm hastalıkları kendime çekme özelliğine sahip olduğumdan soğukla başım belada. ani sıcaklık değişimleri, çok sıcak, çok soğuktan korunmam lazım, sigara falan içmemem mevzusuna zaten girmiyorum. 

neyse. özet olarak buralar çok soğudu canım. karabüyü mevsimi başladı. ah ortadünya. ah o g.'nin sevmediği entel sakallı amca...

lan!?

dün bahsettim ya bir mail aldım (bahsetmemişte olabilirim herneyse)ardından -belki bir yılı geçmiştir- blogumu actım şöyle bi göz attım. eskiden takip ettiklerime yeniden göz attım. hiç tanımadığım ama kardeşim gibi sevdiğim bikaç insanın bloglarına baktım. sonra ne kadar özlediğimi farkettim buraları. sonra ilk ne zaman yazmaya başlamıştım lan ben diye düşündüm. açtım eski bloguma baktım 1 eylül de yazmışım ilk. hatta orda da farkettim ki ilk blogum orası da değilmiş burasıymış. kendime yabancılaşmışım resmen. zaten balıklarınkinden bile tuhaf olan hafızamı tamamen yitiriyorum sanırım. 7 yıl olmuş nerdeyse. ne çok şey değişti ve ne çok şey değişmedi hayatımda. ben yeni maskeler taktım ve o maskelere uygun yaşamaya başladım. çevremdeki insanlar değişti, bazıları -çok azı- aynı kaldı. ama hepimizin maskeleri değişti. yaşımız büyüdü ya amk ona göre yaşamamız gerekti. 3 şehir değiştirdim. ankarayla tüm bağım koptu. 2 yılda 2 kez gitmişim lan doğduğum ve üniversiteyi bitirene kadar yaşadığım şehre. sonra istanbul vardı istanbul güzeldi. yine de hiç yerleşik olmadım. deniz dedim sakinlik dedim yeşil dedim. fethiyeye yerleştim. bi yıl sonra kurtlandım iş peşinden koşup tanrıların bile siktirettiği bi kasabaya yerleştim. her haftasonu fethiyeye kaçmaktan imanım gevredi -atalarımızın hangi kafayla söylediği belli olmayan sözlerinden deyimlerinden biri daha işte-. gevremeye de devam ediyor. git-gel.tik-tok. neyse işe dönmem lazım şimdi. artık buralardayım öptüm seni ca'nım blog.

bir şeyler var

Ekim 1

Birgün bir mail alırsınız ve mutlulukla karışık hüzünlenirsiniz. İşte bugün o gün. Fırsat buldukça yazmaya çalışıcam artık. Bu da telefondan ilk deneme olarak kayıtlara geçsin.

posted from Bloggeroid

herşey fena boka sardı. içinden çıkabilir miyim bilmiyorum. tek bildiğim çıkamazsam paramparça bir aile(!)m olacağı.

sonbahar..

Bir dal sigaranın ucunda
Sallanırken zalim dünya
Yanına kâr kalanları
Biriktirmeye hevesliysen eğer
Biriktirdiğin bilyeler gibi
Bir deniz kıyısında teslim ettiğin ümitlerinle
Bir şehir gibi, şimdi
Bir şehir düşün
Radyosunda tenorların çığlığı
İkinci dünya harbinden kalma
Veremli bir romantizm yayarken
Biraz şarap
Biraz da tütün
Bir şehir düşün
Yağmurdan arta kalan
Islak sokaklarında açelya kokusu
Dar balkonlarından tüm dünyaya
Buram buram…
Bir şehir düşün şimdi deniz kıyısında
Fırtınalı zamanlarda esip köpürüp
Yine de sessiz ve sakin
Kalabilmeyi başarmış bir şehir
Bundan yüzyıllar sonra bir gün
Dönüp arkana baktığında
Geride bıraktıkların misali
Özleyeceğin bir şehir…

  
Layne

  (bok kültürü #37)

bugün de ayrancıdan tunalıya amaçsızca yürümeyi, karlı havada kuğulu parkı, seymenlerde votka içmeyi, kıtırın kokoreç birasını, bestekarın minibarını, corvusun soslu fıstığını, hayyaminin sıcak şarabını, her sabah kaçırmadan modern sabahlar dinlemeyi özlüyorum ankara. Dost muhabbetinden hiç bahsetmiyorum bile.

yarın çok güzel olacak evlat!

beni tanıyan kimsenin olmadığı yerlere gitme isteği...

çok yakında yeniden yazmaya başlıyorum. hem de yepyeni bir hayata başlıyorum. bundan sonra fethiye'den yazmaya devam edicem. öpüldün*

farzedin ki...?

farzedin ki 1 ay önce veteriner fakültesinden mezun oldunuz. yıllarca pet çalışmayı ve süper bi klinisyen olmayı hedeflediniz ve hep bu yönde kendinizi geliştirdiniz. sonlara doğru farkettiniz ki açık hava da çiftlik hayvanlarıyla çalışmak da sizi çok mutlu etti. sonra okul bitimiyle anne-babanız da artık bizden bu kadar diyip emekli oldu ve yavaştan fethiye'ye yerleşti. siz zaten ankara'yı sev(e)miyorsunuz. hatta şöyle ki ankara'yı sevmeniz sadece kurgusu ankara'da geçen kitaplardan, filmlerden ve öykülerden ibaret. zaten 23 yılınızı da bu şehirde geçirmişsiniz. üstelik şimdi en sevdikleriniz, dostlarınız, aileniz bile bu şehri terkediyor. bebekliğinizden beri deniz gördüğünde mutluluktan çığlık atan, suya girdi mi çıkmak bilmeyen birisiniz, sadece havasını solumak ya da yoldan geçerken görmek bile içinizi garip bir huzurla kaplıyor. 

velhasılıkelam şimdi önünüzde 2 yol var. ya ankara'da hayatınıza devam edip doktoraya başlayacaksınız, 5yılınız sinir-stres eşliğinde geçicek, en az iki sene baba bursuyla yaşamayı göze alıcaksınız ya da istediğiniz şehirde(ki bu benim için bodrum, izmir, istanbul, fethiye sıralamasıyla gidiyor) kendinize uygun ilk işte çalışmaya başlayıp kendi yolunuzu çizeceksiniz?

karar vermeniz içinde önünüzde sadece 20 gün var. buyrun burdan yakın. her türlü görüşe küfüre 7/24 açığız.

sevgilerimizle öptük gözlerinizden 

 

dün geceki dostum yine bira ve kahve!

 Bir gün tanışacağız, arkadaşlığımızın arkadaşlık düzeyinde kalmayacağını bilerek arkadaş olacağız, sonra sevgili. Bir ay, altı ay, üç yıl. Sonra ben, bir akşam ya da sabah ya da gece yarısı, henüz sen beni terk etmemişsen tabii, herhangi bir neden belirtmeden çekip gideceğim. Çünkü veda konuşmalarını beceremem. Becerebilseydim altı sene önce evlenmiş olurdum. Nasıl ayrılacağımı tahayyül edemediğim için evlenemedim. Ama bu ayrı bir konu. (Ve sana –bir cümleye “ve” ile başlamanın ona ilahi bir ton kattığını Jonathan Safran Foer’den öğrenerek kullanmaya karar verdiğimi de belirtmek isterim– erkek dünyasının tam kalbinden bir tavsiye, bu tarz dostane veda konuşmalarını becerebilen adamlardan uzak dur lütfen. Onlar bir gece uyanıp seni kıtır kıtır kesebilecek kadar kendine güveni yerinde adamlardır. Onlar en düşmanca hislerini bile dostane biçimde ifade edebilen gerçek erkeklerdir, onlar ergen değildir. Ece Temelkuran ne güzel kadın.) Her neyse. Ve sen kendini bok gibi hissedeceksin. Haklı olarak. Ve üzüleceksin. Ve sen üzüldüğün için ben de üzüleceğim. Ama bunu çaktırmayacağım. Ve sen benim taş kalpli ve vicdansız biri olduğumu düşüneceksin. Götün önde gideni olduğumu düşüneceksin. Bu düşüncelerini bir terbiye süzgecinden geçirip smslere dökeceksin. Ve ben onları okurken şöyle düşüneceğim, “Sanırım ben bu dünyaya insanların kalbini kırmak için geldim.” Sonra bir gece saat ikide, alkollüyken telefon açıp bağıra çağıra dökeceksin içindeki bütün zehri. Ama benim kafam o an yazdığım şeyin zehriyle dolu olduğundan senin zehrinden etkilenmeyeceğim ve diyeceğim ki, “Yarın akşamüstü bir kahve içmeye ne dersin?” Ve sen de diyeceksin ki, “Yarın akşamüstü gelip seni bıçaklamama ne dersin bencil piç? Bip bip bip biiiip…”  Her neyse. Dışarıda kahve içmekten nefret ederim zaten, evde yeterince içiyorum. Kahve içelim dememin nedeni, bira içip duygusallaştıktan sonra aynı döngüye tekrar başlamaktan korkuyor olmam. Sonuçta bir gün, o kahveyi barış içinde içeceğiz, havadan sudan konuşacağız, herkesin herkessiz yapabileceğini bildiğimizden (Tezer Özlü ne güzel kadın); kendimizle, o ana kadar ki bütün aptallıklarımızla dalga geçebileceğiz ve en sonunda, “Ne güzel böyle, bunu her zaman yapalım,” diyeceğiz. Masaya gelen, donmuş sümüğü üst dudağına yapışık çocuktan selpak ve bu işi sadece hayır için yaptığını iddia eden adamdan tükenmez kalem alacağız. Selpak mı kalem mi diye soracağım. Tabii ki de kalemi seçeceksin. Sonra aramızdaki sessiz anlaşmaya uyarak, bir daha bu kahve faslını hiç tekrarlamayacağımızı bilerek, ayrı yönlere gideceğiz.


afili filintalar - emrah serbes - madde 73